Panowie z maczetami - chwała wam za Wasze “twórcze działania” i “pionierskie wyprawy”. Niewątpliwie są one pożyteczne, bo np. inspirują innych. Zdajecie się tylko czasem zapominać o jednej istotnej rzeczy. Prostej bardzo - LUDZIE SĄ RÓŻNI. Jednemu szczęście, spełnienie i samorealizację zapewnia to, a innym coś zupełnie innego… To tak jak ja bym Wam próbowała powiedzieć “nie ma nic lepszego na świcie od szarlotki z bitą śmietaną”. Pewnie znajdzie się parę osób, dla których nie ma faktycznie. A pozostali będą mieli własny (i to nie jeden!) przepis na “najlepszą rzecz na świecie”. To dobrze, że przedstawiacie swój punkt widzenia, zwłaszcza że nie jest on popularny. Ale nie dobrze, że uważacie (jeśli uważacie), że “spacer z maczetą” (posługując się terminologią Maxa z posta powyżej) to najlepszy sposób na życie DLA KAŻDEGO. Otóż nie dla każdego.

Chwileczko, ciągłe zmiany są niewątpliwie fascynujące. Ale też bardzo stresujące i męczące. Nawet dla mnie! Trzeba wykazywać się nie lada odpornością psychiczną, aby stan niestabilności z uśmiechem na twarzy znosić i jeszcze czerpać z tego satysfakcję. Naprawę, nie każdy czułby się dobrze np. wyjeżdżając w podróż dookoła świata z minimalną ilością gotówki.
Więc nie ma co się dziwić, że ludzie dążą do stabilizacji. Nawet tej chwilowej (bo zgadzam się z tym że stabilizacji nie da się osiągnąć “na zawsze”).

Konkludując - IMO każdy powinien żyć w takiej bajce, jaka jemu samemu podoba się najbardziej. W takiej, w której jest szczęśliwy. A ja wierzę, że nie ma jednej, uniwersalnej bajki dla nas wszystkich. Inna kwestia to odwaga i determinacja, aby swoją właśnie odnaleźć

I wszyscy “tworzą ten świat”.

Tak na koniec: “Teraz lansuje się model work-life balance.” - kogo obchodzi co ktoś lansuje? Człowiek wolny sam wie jak żyć, nie musi przesiąkać wizją mediów, czego Wam i sobie życzę.

Pozdrawiam serdecznie!

Uważam więc, że ten wpis jest trochę przekoloryzowany.